Deze gedichten zijn er op een spontane manier gekomen door de samenwerking van Jan Maria Dondeyne en M.Rose Windels.
Deze kunstwerkjes zullen heel binnenkort al mijn poëzie sieren.
SCROLL DOWN
"IN GRATITUDE TO THE CHANNELING"
Aan de oever van de rivier
“Vaak zaten ze ‘s avonds samen aan de oever op de boomstam, zwegen en luisterden beide naar het water, wat voor hen geen water meer was, maar wel de stem van het leven, van het zijn, van het worden.”
Hermann Hesse
Kunstwerk van Jan Marie Dondeyne
Water
In de spiegel van stil sloom slapend water
sluit elke druppel schakel na schakel
Hand in hand
Als een grote plas
Een groot verhaal van vele vlekken
Van duizenden druppels
Die zich als natte handen strekken
In strepen
en bakken water
Om alle emoties te bedekken
Met de mantel der liefde
Elke druppel, een kern
Een atoom
Een bom van zuiverheid en purificatie
Het lessen en mystificatie
Van de dorst
Naar zeeën onvoorwaardelijke liefde
Onvoorwaardelijke handen
Onvoorwaardelijke monden
Die kussen
Alsof lippen druppels waren
Hand in hand
Op de baren
Van een woelig welig orgasme
Als crispe Kristal
In duizenden druppels
oceanen van zon
M.Rose Windels november 2009
„Avond, licht van de glimwormpjes“
“Ik wens, dat we meer en meer het vertrouwen verliezen in dat, wat we menen te geloven en wat we menen zeker te weten, zodat we altijd weer daar aan herinnerd worden, dat er nog oneindig veel ontdekt kan worden.”
Antoni Tapies
Kunstwerk van Jan Marie Dondeyne
Glimworm
Glimworm glijdt glinsterend
als glittertje
langs het glad gebogen twijgje
Sprankelend als spetterend water
in het licht van de deemster
Blad na blad koesterend kijken naar elkaar
knipogend naar de oneindige intelligentie
Glimworm
Een glitter-lichtje
Je ziet het … je ziet het niet
Je glimt alleen voor wie jou ziet
En als een waterval van wit geweven wieltjes
Als slierten slingers,
de tijd …
de nacht inslaan
EN
Omdat ik geloof
dat jij mijn glittertje bent
Mijn lichtje aan de duisternis
Glim je nog meer
Opdat ik weer
kon kijken als een
Kind
M.Rose Windels november 2009
„De weg van verzoening“
Ik ging de weg van verzoening, om mezelf te verlossen van de trauma’s van mijn jeugd en de kwetsuren van mijn roots, opgeladen door eigen foutief gedrag, maar ook bezet met traditie en erfenis.
En toen ik aan die weg begon, leek hij mij een onoverwinnelijk te beklimmen, steile rots uit genadeloze, koude steen.
Ik durfde hem bijna niet aan, was er niet in mij die stem, die zei, dat dit de enige juiste weg was, om persoonlijke vrijheid en vrede te vinden.
Het was een hard stuk werken, maar het bereiken van de top ging zoveel vlugger dan gedacht!
En dan ontplooide zich een zacht, glooiend pad, dat ik alleen nog te volgen had. En alhoewel ik dacht, dat ik hem helemaal alleen gegaan was, ontmoette ik telkens weer mensen, die me hartelijk groetten en samen met mij diezelfde weg schreden,
de weg van verzoening!
Kunstwerk van Jan Marie Dondeyne
Ik ben die ben
Oranje rood
Is de smaak van mijn lippen
Die langs de weg
als woorden ontglippen
en barsten op ego-trippen
maar in het ontgroenen
me eindelijk verzoenen
Verzoenen en landen
op de groene gal van mijn jeugd
Die ik pas nu omarmen kan in vreugd’
in het besef dat bittere zoenen
ook ver-zoenen
Ze ontsluiten mijn hart
met de sleutel der woede
een brandend gevoel
dat ontploft in armoede
een prangend bewustzijn
niets meer te hebben
alleen mezelf en
and’ren liefhebben
om in de kleur van oranje rode wijn
toch ALLES te zijn.
Oranjerood is de smaak van mijn lippen
Verwijten en vloeken
Schreven duizenden boeken
Over de pijn
Van mijn anders zijn
Maar de kracht van mijn ziel
Maakte angst zo fragiel
Zodat ik met oranjerode lippen
Haar kustte en begon te trippen
Op de zoete smaak van liefde
Die ik mezelf ontriefde
Ik koos voor mezelf
mijn oranje rode lippen
Ik zoende en verzoende
Elk oordeel op de klippen
Waar kolkend water de wijde wereld vertelde
Dat ik ben die ben
M.Rose Windels november 2009
„In het woud van herinnering“
“Men scheppe uit de bron van hemel en aarde
en bespeure in de mond de smaak van de wind.
Is dat niet geweldig!
De vreugde aan de geest van harmonie
tussen hemel en aarde, dat is de weg.”
Takuan Shuho
Kunstwerk van Jan Maria Dondeyne
Prière à ma Mère
Ik zag door het bos de bomen niet meer
Maar bleef telkens zweven zo licht als een veer
Eens was het naar beneden en dan weer omhoog
Eens was het kletsnat dan werd het weer droog
De zon was mijn held en voedde mijn hart
De maan mijn dialoog, illusie soms verward
Ik kon zo goed zweven en vallen en opstaan
En dit allemaal is zelfs de goden niet ontgaan
Ze strooiden met mirre, met wierook en goud
Het was zes januari het was winter barkoud
Maar steenbok geboren de horens vooruit
Brak ik menige wet en stootte honderduit
Viel op mijn gezicht maar hield van de snee
Liet mijn lichaam betijen als was het een wee
Mijn cellen vochten elk kwaad als gevecht
Een gevecht waarin niets “goed” is noch “slecht”
Ik baarde elke dag toch minstens één lach
En telkens weer hoopte ik dat iemand die zag
Want spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
Weerkaatste mijn vreugde en kloste kant
Van honderden vingers doorheen geweven
Mijn moeder der handen zijn me bijgebleven
Niet alleen maakte ze mij spelenderwijze als kind
Maar niemand, ook niemand heeft mij ooit zo bemind
Nooit lei ik de stenen verkeerd in haar straat
Ze liep er omheen hield van mij in het kwadraat
Op negentig lentes vroeg ik haar naar een zoen
Zoenen en kussen, dat deed men niet toen
En toch is er maar één kus in mijn leven
Waar ik zonder twijfel alles zou voor geven
En dat is die kus
Die kus van TOEN
Marie-Rose Windels november 2009
„Jardin des papillons“
„Wat voor de rups het einde van de wereld betekent,
wordt door de rest van de wereld vlinder genoemd.”
Lao Tse
Kunstwerk van Jan Marie Dondeyne
Oh Butterfly Fly
Caterpillar crunches pillars of lovely green spring leaves
The winter’s snow white wings of frozen water wash
Away the drops of crystal clear crispy frost on my window
While spring invites cocoon grey webs
weaving the way to transformation
Caterpillar Oh caterpillar
Oh how harsh is your life
Imprisoned in the web of transformation
sculpting a body
your creation
Caterpillar Oh caterpillar
How happily would I fife
I’d protect you, free you with a knife
But much would I weaken your
Natural power and strength
Undoing your cocoon so tight
Your wings would know no flight
Cause my stupid sympathetic gesture
Of control and dominant posture
Would pin you to the ground
In tears and without sound
Cause all your vibrant vitality
Would be gone cause of my vanity
My vanity, ignoring I am God
And God would do no such stupidity.
The God in me would let you free
To struggle for what wings could be
But tools of love,
Statues of Liberty
Yoù let me see
You do not need me
You’re not the end
But the beginning
You are free
flee butterfly,
flee free
I love Thee
M.Rose Windels 9 December 2009 Brussels
„Jardin des roses“
„Laat ons aan de dingen te tijd geven,
te groeien en te bloeien.“
Amadeo Modigliani
Kunstwerk van Jan Maria Dondeyne
„Marie-Rose“
What’s in a name
A Rose is a rose is a rose
The rosiest of roses
But …
All things are what they are
a law of identity
not good nor bad
not gay nor sad
not attractive nor dull
they are what they are
In beauty and strength
they colour my day
In beauty and strength
as a rainbow they sway
warming the look in my eyes
A thorn in the flesh
A thorn in the eye
Imagery of emotion
Of hurt and devotion
Barbed wire
Protection
for
The queen of flowers
M.Rose
Is a rose is a rose is a rose
She is what she is
She rocks and she rolls
And although
She knows
That she is what she is
There’s one Rose much sweeter
Than a Rose is a Rose is a Rose
Nothing but
… M.Rose
M.Rose Windels november 2009 met knipoog naar Gertrude Stein 1922 en Albert van Dam
Japanse Herfst
Licht en schaduw,vuur en water,koude en warme kleur :
in de dualiteit van de dingen en in de schijnbare paradoxie der verschijnselen ligt een energie verborgen, die ons tot de hoogste prestaties kan leiden.
Kunstwerk van Jan Maria Dondeyne
Polariteit van eenheid
Het licht voor mijn voeten
Stap voor stap
Alsof ik moet boeten
Voor mijn vooruitgang
Ik ben bang sneller dan mezelf te gaan
Bang en aangedaan
Bang de tijd voorbij te vliegen
Mezelf en anderen te beliegen
Leugens te liegen
In de schaduw van mijn zijn
Weg angst
Ontleed ik het liegen
Stap voor stap in het licht
Leugen per leugen
En vind in de duisternis van mijn wezen
Het licht van de kleuren
In elk vlekje blauw, roze en geel
En het wit van het licht
De werkelijkheid
Mijn zicht
Mijn licht
Licht en Schaduw
Polariteit van eenheid
In het
IK
M.Rose Windels November 2009
„Wonderland“
„Als kind kon ik al schilderen zoals Rafael,
maar ik had een heel leven nodig,
om te schilderen als een kind.”
Pablo Picasso
Kunstwerk van Jan Maria Dondeyne
Wonderland
Oh wonderland
Oh gouden hand
Dat trillend tekent
Schildert en berekent met gulden snede
graat van perceptie
als kunst en water
puur zonder corruptie
Een lijnenspel van blauwe energie
Als bubbels bruisende orgie
die schrijft, schildert en komponeert
die bruggen bouwt, vrijt en masturbeert
Oh God
Oh wonderland van God
dat kwantumveld maakt menigeen kapot
Oh God
Oh wonderhand van God
Grif in mijn hart een lijn voor t’leven
Dat ik groot mag zijn, niet alleen voor even
Maar in één lijn met potlood of penseel
oneindige intelligentie muze O zo passioneel
zo groot mag zijn
als U
en niet voor even
maar voor de rest van mijn leven
M.Rose Windels november 2009
